Szczególnego zabezpieczenia przed obniżającym wpływem ruchu kosztów utrzymania wymagają płace najniższe, i to zarówno ze względu na strukturę wydatków konsumpcyjnych i na słabsze kumulowanie się dochodów dodatkowych (wyjątek stanowi tu społeczny fundusz spożycia), jak ze względu na mniejsze na ogół możliwości awansu i autonomicznego ruchu płac. Dlatego ńa grupy te zwraca się specjalną uwagę w polityce płac .
Jako główny czynnik określający sytuację materialną pracowników płaca zawsze działa jako bodziec, dążąc bowiem do poprawy swojej sytuacji, pracownik stara się uzyskać wyższy zarobek. W zależności natomiast od mechanizmów tworzenia i wzrostu zarobków owe starania pra- ćowników mogą być zgodne bądź sprzeczne z interesem społecznym, mogą sprzyjać lepszemu wykorzystaniu pracy bądź marnotrawstwu takich możliwości, a nawet już poniesionych nakładów.
Nie przedstawiając tu historii bodźców płacowych i pozapłacowych w Polsce (podobnej zresztą do ich historii w innych krajach socjalistycznych), podkreślić należy kilka najbardziej spornych, trudnych do zadowalającego rozwiązania i w różnych etapach różnie rozwiązywanych kwestii.
| |
|
